Инженерот Дениз Мустафаоглу упати остра критика до пратеничката од партијата ЗНАМ, Бендевска, обвинувајќи ја за сериозни незнаења во обраќање поврзано со енергетски прашања во Собранието. Во својата јавна објава на Фејсбук, Мустафаоглу укажа дека пратеничката меша проекти и компании, при што „Митилинеос“ – грчката компанија – неточно ја поврзува само со хидроелектраните Чебрен и Галиште.
„Не станува збор за Чебрен и Галиште, туку за целосно друг проект – когенеративната електрана на компанијата Митилинеос, која беше планирана да се гради во скопската Железара“, посочи Мустафаоглу.
Тој потсети дека проектот на Митилинеос бил дел од Законот за стратешки инвестиции и носел сериозни ризици и концесии за државата. Меѓу главните спорни точки тој ги наведе:
- Инвеститорот би добил ослободување од таксата за CO₂ по 2030 година, што би му овозможило нелојална предност на пазарот.
- Компанијата би добила уредена индустриска зона во вредност од 20 милиони евра, за која би плаќала само 6 денари по м² месечно, што е без преседан во енергетскиот сектор.
- Владата се обврзала да откупува и електрична и топлинска енергија од Митилинеос, дури и кога нема реална потреба – во количина од околу 1.000 MWh електрична и 275 MWh топлинска енергија годишно.
- Понудените цени за таа енергија се 15% до 35% повисоки од берзанските, што значи директно финансиско оптоварување на буџетот.
Мустафаоглу нагласи дека ова не е само прашање на политичка неконзистентност, туку на длабока техничка нестручност:
„Овие од ЗНАМ се крајно неписмени, а си го пикаат носот во енергетика“, напиша тој, додавајќи дека заменик-министерот за енергетика, исто така од ЗНАМ, „очигледно добро ја подготвил пратеничката“ за собраниската расправа.
Во објавата, Мустафаоглу истакна дека токму ваквите „стратешки проекти“, кои се туркаат зад затворени врати и со минимален јавен надзор, се извор на штетни договори за државата и сериозен ризик за енергетската стабилност и буџетот.
Покрај техничките аспекти, тој ја постави и пошироката дилема за одговорноста на институциите кои дозволуваат вакви модели на „инвестирање“, кои – според него – се само параван за државна поддршка на приватни, странски интереси на сметка на јавниот интерес.
